W piątkowy wieczór 28 września gościliśny pana Jorge Padilla dyrektora exportu hiszpańskiej Bodegi. Degustacja miała na celu poznania bogactwa smaków i aromatów win z regionu Rioja i Somontano oraz Toro. Właśnie temu ostatniemu regionowi chciałbym poświęcić zdecydowanie więcej uwagi.
Dzieci rzeki Douro
Wzdłuż rzeki, na obu jej brzegach i wzdłuż ich niektórych dopływów, rozciąga się ziemia o cechach szczególnie korzystnych dla uprawy winorośli – ciężkie, zimne i ubogie. Susze i późne przymrozki są postrachem plantatorów. Ale kiedy wszystko ułoży się pomyślnie i dojrzeją ciemne miejscowe winogrona de toro i verdejo, powstają słynne niegdyś wina. Teraz po dziesiatkach lat zapomnienia, ku powszechnej radości wina kastylijskie, rzeki Duero, zaczynają się odradzać.
Okrąg enologiczny Toro cieszyl się kiedyś wielkim prestiżem ze względu na dużą różnorodność odmian szczepu Tinta de TORA. Dzisiaj z winogron tego szczepu produkuje się wina mocme i głębokie, których jakość dzięki codziennej pracy winiarzy stale się poprawia.
Tereny DO Toro odczuwa się wpływ wysokości (620-750m) i rzeki Duero. Teren jest łagodnie pofałdowany. Na winnice wybiera się na ogół północne stoki wzniesień, by chronić rośliny przed zbytnimi upałami. W istocie ziemie klasyfikacji DO Toro mają klimat skrajnie kontynentalny; suchy, o niewielkich opadach i jałowy. Okres przymrozków trwa od października do maja, a godziny słońca trudno zliczyć. Oczywiście duża wysokość, na której noce są chłodne, łagodzi letnie upały, co sprzyja zwiększaniu aromatyczności winogron, i daje w efekcie bardziej eleganckie wina. W takich warunkach rośnie Tinta de Tora, miejscowy szczep uważany za podstawę klasyfikacji. Na on gruby krzew, o mocnym pniu, gronach średniej wielkości i okrągłych, niebieskoczarnych jagodach.
Pochodzenie Tinta de Toro nie jest znane, przypuszczalnie wywodzi się od Tempranillo, czyli jest spokrewniony z tinta fina, chociaż przystosowanie do gleby i klimatu tego regionu spowodowało, że w końcu nabrał własnych cech morfologicznych. Zbiory nie sa duże, a moszcz zawiera mniej kwasu niż moszcz innych, spokrewnionym z nim szczepów.
